Op donderdag 24 mei 2001 vertrokken tien leden van ons orkestje in het gezelschap van het Sint Hubertus gilde uit Liessel naar Polen. Het Sint Hubertus gilde heeft sinds enige jaren een uitwisselingsband met hun collega’s van het schuttersgilde uit Wloszakowice. Wloszakowice is een gemeente met in totaal 8.000 inwoners in het westen van Polen in het district Leszno. Twee jaar geleden waren de Polen op bezoek in Liessel. Dit jaar was het de beurt aan de leden van het Nederlandse gilde om op bezoek te gaan. Hoewel de gildenbroeders gebruik maken van trommels bij hun activiteiten, kun je dat natuurlijk geen muziek noemen. Daar is iets meer voor nodig. Kiekonsus was daarom ook uitgenodigd om deze trip muzikaal op te luisteren. We wilden maar al te graag. Helaas waren sommige leden ziek, zwak  en/of misselijk zodat we met een bezetting van slechts tien personen aan deze expeditie begonnen. Gelukkig hadden we wel mentale en vooral logistieke ondersteuning van onze nimmer aflatende achterban.

Het was net vijf uur ’s morgens toen onze bus, afgeladen vol, uit Liessel vertrok. De rit verliep zeer voorspoedig zodat we om een uur of twee al aan de Poolse grens stonden. Kilometers lange files stonden hier. Chris, onze chauffeur, laveerde de bus behendig en vooral brutaal langs alles af, maar toch duurde het nog anderhalf uur voordat we Polen in mochten. Het probleem zat hem in onze muziekinstrumenten die in- en weer uitgevoerd moesten worden. Hier regeerde de bureaucratie nog in alle hevigheid. Al die tijd zaten wij in een snikhete bus. Gelukkig was de bar goed gevuld en konden we verkoeling zoeken in blikjes bier. Eenmaal in Polen was het afgelopen met de brede snelwegen en reden we op een tweebaansweg met, gelukkig, een goed wegdek. Het landschap in Polen is heel mooi, maar de dorpjes die we onderweg passeerden konden wel een opknapbeurt gebruiken. Vooral een oerlelijke woonkazernes deden afbreuk aan het uitzicht.

Tegen half zeven ’s avonds kwamen we aan op onze bestemming; een camping aan het prachtige Dominickiemeer. We zaten midden in een recreatiegebied met veel campings. De onze was voorzien van een twintigtal chalets die simpel waren uitgevoerd, maar alles boden wat een simpele muzikant uit Liessel en omstreken zich kan wensen (Nou vooruit dan, een warme douche was wel fijn geweest, maar je kan niet alles hebben). Op deze camping zouden we drie nachten verblijven. Het onthaal door onze Poolse gastheren en –vrouwen was hartverwarmend. We werden meteen aan een warme maaltijd gezet. Van uitrusten na de lange reis was geen sprake. We werden ’s avonds verwacht bij het prachtige gemeentehuis van Wloszakowice waar een officieel welkom voor de schut en ons was gepland. Op ons paasbest gingen we deze eerste ontmoeting met onze gastheren en –vrouwen aan. De burgemeester, Stanislaw Waligóra, en de pastoor heetten het hele gezelschap welkom en na wat toespraakjes en een gruwelijk smerig borreltje, konden we muziek gaan maken. Hoewel we met slechts tien mensen waren, klonk het helemaal niet slecht. De Polen hadden erg hun best gedaan op deze verwelkoming. Men had een groot kampvuur op hun schietterrein gemaakt en halve liters heerlijk Pools bier waren er in overvloed. Kiekonsus gaf een fraai visitekaartje af met hun optreden hier. De Polen, maar ook de gildenbroeders uit Liessel genoten zichtbaar van onze herrie. Het bleef lang erg gezellig rond het kampvuur dat prima dienst deed als hittebron voor de worstjes die aan een spit in het vuur werden opgewarmd. Prima combinatie trouwens; worstjes en bier. Zouden die Duitsers dan toch gelijk krijgen? Hondsmoe maar voldaan kroop deze avond iedereen in z’n mandje.

Vrijdags in Polen stond een presentatie op de markt in Leszno op het programma. Na het ontbijt werden we met de bus naar Leszno gebracht en gedropt op de prachtige markt in het centrum van deze stad. Rondom het statige raadhuis waren overal terrasjes. Omdat het nogal dorstig weer was, waren die terrasjes de favoriete verblijfplaats voor de leden van Kiekonsus. Om toch enigszins cultureel verantwoord bezig te zijn, werd een bliksembezoek aan de fraai versierde kerk van de stad gebracht, maar de grote potten Pools bier lonkten toch wel erg sterk naar ons. We moesten er op een gegeven moment toch aan toegeven, hoe vervelend we het ook vonden. Op het plein was een podium gebouwd. De taak voor Kiekonsus was deze middag om tussen de bedrijven door de Polen wat muzikaal te amuseren. Dat lukte prima. Er kwamen steeds meer mensen op ons af en het applaus was niet van de lucht als we weer eens een nummertje beëindigd hadden. Het, overigens uitstekende, orkest op het podium kon alleen maar jaloers zijn. Dit, het prachtige weer en het lekkere bier maakten het tot een heerlijke middag. Veel te vroeg moesten we weer naar onze camping waar weer een diner op ons stond te wachten. Typerend was een uitspraak van een Poolse journalist die opmerkte dat Kiekonsus een orkestje was dat niet erg strak speelde maar wel overduidelijk met veel plezier en met gevoel voor gezelligheid. Een wijs man die journalist.

’s Avonds was er een feestavond georganiseerd in de kantine van de camping. Deze avond konden de leden van het schuttersgilde uit Wloszakowice met hun partners uitgebreid kennis maken met hun Nederlandse “collega’s” en uiteraard met Kiekonsus. De op zich saaie zaal veranderde in een mum van tijd in een ware feesthal. Afwisselend zorgden een Pools bandje en Kiekonsus voor de muziek. Hoewel iedereen volop danste op de muziek van het prima Poolse bandje, gingen ze bij Kiekonsus pas echt los. Lange polonaises waren steeds het gevolg en de temperatuur in de zaal steeg tot tropische hoogten. Wellicht dat dat het verbruik van maar liefst 200 liter bier naast allerlei andere dranken op deze avond verklaard. Het publiek waardeerde de showtjes bij “De Non” en “Bolero/zeeman” in hoge mate wat weer z’n invloed had op de leden van Kiekonsus die speelden of hun leven er vanaf hing. Tot een uur of één werd er door Kiekonsus doorgespeeld. Het Poolse bandje ging nog even door zodat iedereen pas laat weer in z’n mandje lag.

De zaterdag begon met een excursie naar de waterzuiveringsinstallatie van de gemeente Wloszakowice. Gebouwd met geld van de Europese Gemeenschap is het de trots van de gemeente. De burgemeester persoonlijk gaf een hele uitleg over de verbeteringen die zijn gemeente doormaakte en over wat de zuiveringsinstallatie voor de mensen betekende. Na deze bezichtiging kregen we een rondleiding door het gemeentehuis van de gemeente dat in een achttiende-eeuwse jachtslot is gehuisvest. Hier werd duidelijk dat de gemeente helemaal bij de tijd is. Natuurlijk maakte de burgervader gewag van Wloszakowice’s meest beroemde burger ooit; Karol Kurpinski. Volgens de burgemeester een componist op het niveau van Chopin en andere beroemdheden van de klassieke muziek. Om zijn stelling te bewijzen kreeg iedereen een cd met muziek van de beste man mee. Inmiddels is de cd beluisterd waarna maar één conclusie overblijft; Kiekonsus is veel beter dan deze Kurpinski (Niet aan de burgemeester vertellen hoor!).

De lunch deze dag zouden we iedereen gebruiken bij een gastgezin. Twee aan twee werden we opgehaald door leden van het schuttersgilde en naar hun woningen vervoerd. Op deze manier kregen we allemaal een unieke kans om eens in het dagelijkse leven van de Polen te kijken en nog beter contact met deze uiterst vriendelijke en gastvrije mensen te krijgen. Veel mensen hadden vooraf best wat schrik omdat communiceren niet eenvoudig bleek. In het verleden leerden de Polen alleen hun eigen taal en Russisch op school. Engels en Duits werd niet of nauwelijks gesproken. Toen echter een paar uur later iedereen weer bij het gemeentehuis werd afgeleverd, was het enthousiasme bij iedereen groot. In veel gevallen was het gesprek met handen en voeten gevoerd, maar contacten waren in alle gevallen gelegd. Veel adressen werden uitgewisseld. Ook hadden de gastgevers in alle gevallen gigantisch uitgepakt met hun maaltijd. Afgezet tegen de middelen die deze mensen hebben, was dit een hele grote prestatie die de enorme gastvrijheid maar weer eens benadrukt.

Helemaal vol van al het eten en drinken werden we ’s middags uitgenodigd om deel te nemen aan een schietwedstrijd. De overgrote meerderheid van het gezelschap had nog nooit een geweer in handen gehad, maar nu moesten er vijf klapschijven worden beschoten en dat op een afstand van vijfentwintig meter. De resultaten waren niet denderend, maar de lol was er des te meer. Aan het begin van de avond werd een mis bezocht in het kleine kerkje van Wloszakowice dat al snel te klein bleek voor alle belangstellenden. Onze Teun gaf acte de presence door het Ave Maria te spelen. De schut vendelde met hun vaandels. Een mis in hier betekent drie kwartier zitten en weer opstaan, zitten en weer opstaan enz.

Wat volgde was een prima diner waarbij alle betrokkenen van de afgelopen dagen aanwezig waren. De gasten nodigden nu hun gastgevers van ’s middags aan tafel. Al snel werd het een hele gezellige boel. De muziek werd verzorgd door een violist en een man met een hele typische, Poolse, doedelzak. De zak van dit instrument werd niet gevuld via een blaaspijp zoals in Schotland, maar door een soort van balg aan de arm van de speler. Kiekonsus kwam op een gegeven moment de zaak binnen en nodigde iedereen uit om hen te volgen naar de kantine om daar voor de laatste keer feest te vieren. Opnieuw werd het een erg gezellige avond die de vriendschap tussen de twee gilden en, inmiddels ook Kiekonsus, maar weer eens bestempelde. Aan het einde van de avond werd uitgebreid afscheid van elkaar genomen.

Zondag, 27 mei was het vroeg dag. We hadden weer een lange reis naar Nederland voor de boeg dus was het zaak om vroeg te vertrekken. Dat de gastvrijheid van onze Poolse vrienden geen grenzen kent, bleek uit de lunchpakketten die voor ons klaar stonden. De burgemeester gaf een laatste speech waarna we de terugreis aanvaardden, uitgezwaaid door een grote groep van het Poolse schuttersgilde die opnieuw naar onze camping waren gekomen. Die terugreis was erg lang. De formaliteiten aan de Pools/Duitse grens duurden bijna twee uur en de beroemde Deutsche Autobahnen waren compleet verstopt zodat we pas ’s avonds om half elf weer in Liessel aankwamen. Toch had niemand deze trip voor geen goud willen missen. Vooraf waren de meningen over de Polen wellicht verdeeld, maar onze gastheren en –vrouwen hadden in deze vier dagen durende trip overduidelijk elke minder positieve mening gelogenstraft door een zeer grote dosis aan vriendelijkheid en gastvrijheid aan de dag te leggen. De vriendschap tussen het Sint Hubertus gilde uit Liessel en het schuttersgilde uit Wloszakowice is nog hechter geworden en inmiddels kunnen de Poolse gildenbroeders ook de leden van Kiekonsus tot hun vriendenkring rekenen. Graag zijn we bij de eerstvolgende ontmoeting weer van de partij.